"Ik was de verbinding met mijzelf volledig kwijt..
.. maar diep van binnen wist ik dat ik bestemd was voor meer.”
Een groot gedeelte van mijn leven heb ik het gevoel gehad dat ik continu leefde naar andermans verwachtingen en continu moest presteren.
Geen moment om even te stoppen en om op adem te komen.
Op die manier vlogen de jaren voorbij waarop ik terug kijk alsof ik door de stroom van het leven ben gegrepen en ben meegenomen,
waarin ik amper stil heb kunnen staan en adem heb kunnen halen.
Ik heb gerend op een pad dat niet voor mij bestemd was en ik had het niet door.
Tot ik de verbinding met mijzelf weer vond.
Toen
Als klein meisje was ik al ontzettend nieuwsgierig naar alles in de wereld en wilde ik graag dingen op mijn manier doen. Ik wilde genieten van het leven.
Helaas heb ik door de jaren heen tegenslagen gehad die ervoor zorgde dat ik ging verharden. Ik had geleerd om een masker op te zetten en een muur op te bouwen. Ik had geleerd hoe ik moest voldoen aan andermans verwachtingen en mijn eigen verlangens aan de kant te zetten. Ik was een ontzettende perfectionist en moest alles onder controle hebben. Omdat mijn binnenwereld alles behalve perfect was.
Ik had geleerd hoe onze maatschappij graag iedereen in een hokje wil drukken. Een tijdje heb ik geprobeerd om in zo’n hokje te passen, omdat ik mijn eigen kracht nog niet gevonden had.
Totdat ik mijn reis begon en al deze tegenslagen begon te zien als lessen. Lessen die mij stuk voor stuk in lieten zien hoeveel kracht ik wel niet heb, wanneer ik doe waar mijn hart naar verlangt.
Nu
De wil van mijn hart is zo sterk, dat ik niet anders kan dan ernaar luisteren en wat ze zegt te volgen. Mijn hart wil dat anderen leren hoe ze met hun intuïtie om kunnen gaan. Dat jij leert hoe je met je intuïtie om kan gaan. Dat jij diegene bent die je eigen leven in handen heeft. De bestemming is niet belangrijk, zolang jij aan het roer staan van jouw schip.
Uit deze hartenwens is Spirituele Reisleidster ontstaan. Op een speelse, eenvoudige maar toch schitterende, eigen-wijze manier anderen begeleiden om de kracht in zichzelf te vinden. Er is ruimte om te leren, ruimte om fouten te maken, ruimte om te spelen en te ontdekken. Er is ruimte voor al je emoties en voor al je gedachtes. Zodat jij de verbinding met jezelf zult herstellen en ook kan gaan leven vanuit je hart in plaats vanuit je hoofd.
Hoe meer mensen ik kan helpen, hoe meer mijn hart zal gaan stralen. Hoe meer de liefde die ik voel voor mijzelf, voor jou en voor deze wereld, zal groeien. Het is aan ons om het vuur en de liefde bij anderen aan te zetten, zodat we samen een mooiere wereld creëren.
Met het verhaal hieronder neem ik je verder mee in mijn reis naar binnen.
Van Depressie
naar Expressie
Ik deed graag dingen op mijn eigen manier, ook al toen ik klein was. Maar hoe meer ik dat deed, hoe minder leuk mijn klasgenootjes van de basisschool dat vonden. En hoe meer ze mij gingen zien als raar meisje, wat vervolgens leidde tot ontzettend lang gepest worden. Dit resulteerde in onzekerheid en angst. In de jaren die volgden had ik geleerd om een masker op te zetten en een muur op te bouwen. Om maar vooral niet mijn echte ik te laten zien: het meisje dat gewoonweg wilde genieten van het leven op haar eigen manier.
Door die onzekerheid en angst ben ik mijzelf gaan aanpassen aan mijn omgeving. Vooral op de middelbare probeerde ik niet op te vallen zodat ik niet gepest zou worden. In de eerste van middelbaar, toen ik 13 was, hadden mijn ouders een droom om naar Nieuw-Zeeland te emigreren. “YES” dacht ik, “weg van al die stomme kinderen die mij toch niet mochten”. Dit ging helaas niet door en kwam ik terug in de klas met mijn pestkoppen. Ik had periodes dat ik elke dag buikpijn had wanneer ik thuis kwam, omdat ik de hele dag gespannen op school had gezeten. Ik werd onderweg naar huis staande gehouden en uitgescholden. Alles wat ik deed werd afgestraft. Ik durfde mijzelf niet meer te zijn, dus deed ik alles om maar niet op te vallen. En vooral thuis durfde ik er niks over te zeggen. Bang dat ik mijn ouders extra zorgen zou geven, dus zei ik maar niks. Maar diep van binnen ontstond er een vulkaan aan boosheid en frustratie. Met de dag begon die steeds groter te groeien.
Tot ik een paar jaar later, op mijn 16e, de bakkersopleiding ging doen. Bakken werd mijn passie en daar kon ik mijn rust in vinden. Ik zag hoe de grondstoffen op elkaar reageerde en het nieuwsgierige meisje in mij kwam weer kijken. Alles wat ik bakte, maakte ik met zoveel liefde. Met bakken was zoveel mogelijk, ik kon er mijn creativiteit in kwijt en ik kon mijn lekkere creaties delen met anderen. In deze periode voelde ik ontzettend veel verdriet, eenzaamheid, boosheid en frustratie maar kon ik er met niemand over praten. Want “als ik ook maar iets zou delen, zouden ze mij zwak vinden” dacht ik. En als ik zou toegeven dat ik mij depressief zou voelen, dan werd het ineens wel heel echt. Dus ik bleef ontkennen dat er iets was. Met het bakken en de rust die het mij gaf kon ik mijn vulkaan een beetje temmen. Toch voelde het als een innerlijk conflict. Iets kunnen doen met zoveel passie en tegelijkertijd zoveel woede en verdriet ervaren.
Van perfectionist & controle
naar Vertrouwen & Overgave
Toen ik klaar was met de bakkersopleiding ging ik werken. Elke dag vroeg opstaan en naar de bakkerij. Ook daarin bleef dit conflict bestaan. Ik stopte zoveel liefde in de gebakjes die ik maakte, maar ik voelde er zelf maar weinig van. Na een tijdje begon de vulkaan actiever te worden. De onzekerheid waar ik mee liep zorgde ervoor dat ik ging overpresteren op het werk en dat ik toch echt alles perfect moest doen. Ik werd er tenslotte voor betaald. En als ik ook maar één foutje maakte, kon ik mijzelf daarvoor weken voor afstraffen. Ik was zo ontzettend boos op mijzelf. Ik kon voor mijn gevoel niks goed doen en het beetje geld wat ik verdiende was ik echt niet waard. Dit innerlijke conflict werd steeds groter en ik begon het af te reageren op de mensen die mij lief waren. Hoe groter dit conflict werd, hoe meer ik mijzelf kwijtraakte.
Dit ging zo 2 jaar door, en hoewel het bakken mij heel veel plezier gaf, werd ik steeds harder en strenger voor mijzelf. Ik moest van mijzelf langer werken en doorgaan tot het werk af was, want het was nooit goed genoeg. Ik was nooit goed genoeg. Wanneer ik thuis kwam van het werk, was heel mijn lichaam stram omdat het gewoon op was. Ik was pas 19 en ik liep als een oma. Mijn lichaam wilde rust, maar ik zat gevangen in mijn eigen gedachtes.
Uiteindelijk ging ik op kamers en begon ik te daten met jongens, waarbij ik dacht die liefde te kunnen halen die ik zo erg miste. Ik miste de liefde van mijzelf, ook al had ik dat niet door. Ik was de verbinding met mijzelf kwijt. Dus liet ik die zwarte, koude leegte in mij opvullen met emotie-eten, werken, drank en jongens.
Na een pijnlijke break-up was ik er helemaal klaar mee. Ik besloot ik om voor mijzelf te kiezen. Ik was het zat om mijzelf telkens gekwetst te laten worden door jongens, terwijl ik stinkend mijn best deed om perfect te zijn. Ik wilde niet meer proberen om perfect te zijn, ik wilde niet meer voldoen aan andermans verwachtingen. Ik wilde gewoon mijzelf zijn. Ik besloot om te vertrouwen in mijzelf. Een maand nadat ik dit besloot voor mijzelf kwam ik mijn huidige vriend tegen. Bleek dat hij vlak daarvoor ook had besloten om voor zichzelf te kiezen. Dit was voor mij een teken van het Universum dat wij samen moesten zijn. Ondanks dat we aan onszelf wilde werken en beiden geen relatie wilden, voelde het toch zo goed om samen te zijn. Ik vertrouwde op dit gevoel en gaf me over aan onze relatie. Twee weken later woonden we samen.
Toen ben ik weer gaan studeren. Het nieuwsgierige meisje kwam stiekem weer kijken. Zij was nog niet uitgeleerd en ik wilde niet na elke werkdag pijn hebben en op deze manier oud worden. Diep van binnen, ver onder dat masker, het schild en de vulkaan, voelde ik dat ik bestemd was voor meer.
In de eerste paar weken van mijn studie kwam de perfectionist in mij weer omhoog: “Vanuit het werkveld ineens weer gaan studeren. En dan ook nog als MBO’er tussen al die slimme studenten. Ik moet wel heel goed mijn best doen om mee te kunnen met de rest. En dan heb ik ook nog rood haar. Wat zullen ze wel niet van mij denken?” Ik werd gek van mijn eigen gedachtes en het bezorgde mij alleen maar stress. Achteraf gezien had niemand deze oordelen over mij. De enige die ze had was ik zelf. Tijdens mijn studie belandde ik verder in de negatieve spiraal.
De stress werd meer en meer. Mijn hoofd voelde aan als een zwerm vliegen in een klein potje, chaos. Ik begon lessen te skippen, kwam te laat, zorgde slecht voor mijzelf en ik was zo moe. Opgebrand. Na twee maanden. Gelukkig ontving ik ergens in november een mailtje over een mindfulness-training op school. Ik had stress dus dacht laten we dit maar proberen. Bij de eerste oefening moesten we 1 minuut lang met onze ogen dicht zitten en onze aandacht naar ons lichaam brengen. In die ene minuut ging er een wereld voor mij open. Ik merkte dat mijn lichaam pijn had, maar dat ik alle signalen al die tijd had genegeerd tot ik ze niet meer voelde. Al die jaren werd ik meegesleurd in de waan van de dag, zonder er bij stil te staan. Ik bleef al die tijd maar doorgaan en doorgaan, om mijn gevoelens en emoties maar niet te hoeven voelen. Wegrennend voor mijzelf. En nu was dit moment ineens daar. Die 60 seconden. Een moment van rust. Pauze. Eindelijk. Pauze. Eindelijk ademhalen.
Vanaf dit moment begon de negatieve spiraal zich terug te draaien. Er kwamen zomaar nieuwe kansen vrij en bijzondere mensen op mijn pad die mij verder hielpen. Het leek alsof mijn pad werd gevormd. Rond december kwam er zomaar een appartement vrij en verhuisden we naar Nijmegen voor mijn studie. Dat verlichtte al iets van de stress omdat ik nu die lange reistijden niet meer had.
De maanden daarop waren een flinke uitdaging. Hoe kan ik blijven ademen in een opleiding die mij in een verstikkend hokje wil stoppen? Ik heb wel 100x keer willen stoppen met mijn opleiding, maar een voordeel van mijn perfectionist: ik mocht niet opgeven van mijzelf. Elk halfjaar dat volgde had het zelfde riedeltje: een moment van openbaring en zo niet willen doorgaan > een doel stellen binnen de opleiding wat wel zou werken voor mij > halverwege het semester geen motivatie meer voelen > verloren voelen en in de put zitten > opnieuw scherp stellen wat mijn waardes zijn > nieuw doel stellen > en weer vol motivatie verder gaan.
Ik heb regelmatig onderzocht wat wél mogelijk was binnen mijn opleiding waardoor ik telkens mijn scope kon bijstellen. Ik wist dat ik wilde ondernemen, omdat ik de vrijheid nodig had om mijzelf te kunnen zijn. Ondertussen was ik mijn kennis aan het verbreden met onderwerpen als gedrag, psychologie en spiritualiteit.
Elk half jaar werd ik steeds meer uitgedaagd om het pad te volgen dat klaarlag voor MIJ. En wanneer ik daar van afweek omdat ik weer in oude patronen belandde, kwam ik mijzelf dubbel zo hard weer tegen. De lessen die ik moest leren werden steeds harder en de tijd tussen elke les in nam af.
Het werd tijd om nu echt aan te pakken waarvoor ik hier op aarde ben gekomen. Ondertussen heb ik mijn klasgenoten zien struggelen met dezelfde problemen, het enige verschil is dat zij zich wel aan konden passen aan een hokje. Maar ondertussen kreeg de een na de ander fysieke klachten, als uiting van het niet volgen van zijn/haar levensmissie. Ik vond het zo jammer om ze zo te zien vastzitten in hun onbewuste, zelf opgelegde beperkingen. Met een toekomstbeeld om op hun 40e in een midlife crisis te belanden. Ik kende dat gevoel maar al te goed. Ik gunde ze ook die enorme vrijheid die ik kon voelen wanneer ik wél op mijn pad liep.
Ik wilde ze helpen maar ik wist nog niet hoe. Hoe zorg ik ervoor dat ze op hun 20e al gaan leven en niet pas als ze met pensioen zijn? Hoe zorg ik voor bewustwording van hun eigen opgelegde beperkingen en hoe bevrijd ik ze daarvan? Hoe meer vertrouwen ik had in dat het goed kwam, hoe meer ik de goeie richting op ging. Door mijzelf deze vragen te stellen en dit grotere doel voor ogen te houden, kwamen de kansen steeds meer en meer op mijn pad. Hoe meer ik durfde los te laten, hoe meer mijn pad als het ware voor mij werd gecreëerd.
Zo was er zelfs een moment dat ik letterlijk nog maar €5 euro op mijn bankrekening had. De angst voor schaarste had mij naar schaarste gebracht. Ook dit was een grote test van vertrouwen en overgave. Mijzelf overgeven aan de liefde en vertrouwen in dat geld mij zal vinden. Want geld is tenslotte maar energie. Toen ik die overgave eenmaal voelde, was dat zo bevrijdend. Alle zorgen rondom geld verdwenen. Ik voelde de overvloed die er is. Die laatste €5 euro kon me zelfs gestolen worden want het had geen controle meer over mij. Mijn geluk was niet meer afhankelijk van het nummertje op mijn bankrekening.
Van een masker voorhouden & stoer doen
naar Kwetsbaar & Kracht
Tot heel recent heb ik dit verhaal altijd voor me gehouden. Ik vond niet dat ik anderen moest opzadelen met mijn ‘problemen’. En al helemaal niet mijn familie. “Ik was sterk en daar paste dit verhaal niet bij”, dacht ik… Pas toen ik tijdens de minor Project van je Leven erachter kwam hoe belangrijk het is om je verhaal te delen, besefte ik mij dat mijzelf kwetsbaar opstellen juist mijn kracht is. Om verbinding te maken, met mijzelf, maar ook met anderen. Nadat ik mijn verhaal voor de eerste keer deelde, merkte ik pas op dat ik al die tijd had rondgelopen met een zwaar gevoel op mijn schouders en in mijn buik. Na het delen was dat zware gevoel ineens.. lichter. Alsof we mijn lasten nu samen droegen.
De lessen die ik vanaf mijn 13e tot nu geleerd heb, hebben ervoor gezorgd dat ik weer in verbinding ben gekomen met mijzelf. Daarbij ben ik juist sterker geworden door mijn kwetsbaarheid te omarmen en deze te delen. Daarbij heb ik mijn hardheid en frustratie naar mijzelf, laten smelten. De blokkades die ik ervaarde omdat ik mijzelf niet mocht en kon zijn, bleken mijn eigen gedachten te zijn. Ik heb deze lessen moeten leren om de liefde, die ik miste en zocht bij anderen, in mijzelf te kunnen vinden. En pas toen.. Op het moment dat ik de liefde in mijzelf vond, ervaarde ik die krachtiger dan dat ik ooit heb gevoeld. Hij is immens groot. Te groot om voor mijzelf te houden, al zou ik het willen.
Mijn reis begon eigenlijk al op het moment dat mijn ziel naar aarde werd gestuurd met zo mega veel liefde. ‘Om te delen’ is mijn taak. Toen ik hier achter kwam dacht ik dat ik gek was, dat ik dat niet kon, dat ik dat niet waard was, dat ik niet goed genoeg was en dat ik het alleen moest doen. Maar niks daarvan was waar.
Ik heb deze taak gekregen om met jullie te delen. Of het nou via gebakjes is of via mijn verhaal. Ik moet delen, zodat ik met deze hoeveelheid liefde het vlammetje bij jou aan kan zetten. Het delen van mijn kwetsbaarheid, mijn verhaal, mijn ervaringen, mijn kennis, mijn visie en mijn liefde met jullie is waar mijn kracht ligt.
Zodat ook JIJ je hart gaat laten stralen en daarmee een voorbeeld zal zijn voor je omgeving.
Are you with me?
Dikke knuffel,
Jade
Begin jouw reis nu
En weet dat je het niet alleen hoeft te doen. Weet dat er aan de andere kant van dit avontuur zoveel mooie beloningen op je staan te wachten, zoals meer zelfvertrouwen, regie over je leven, zelfliefde, meer verbinding met jezelf en met anderen, mentale vrijheid en het allerbelangrijkste misschien wel: meer kunnen genieten van jouw leven.
Ik ben bij je & ik zie je.
Ben jij klaar om jouw leven te leven vanuit liefde, plezier & passie?
Pak nu de regie terug over jouw leven!
Positieve klanten & Reviews
“Jade heeft mij d.m.v. hypnosetherapie in staat gesteld om weer stil te staan bij eerdere gebeurtenissen in mijn leven. Dankzij de sessie kon ik weer terugblikken op deze momenten en verder groeien als persoon. Jade creëert een erg fijne en veilige omgeving voor de sessie en is zelf ook erg rustgevend en begripvol; niets moet wat je zelf niet wil. Ik vond het spannend om de hypnotherapie aan te gaan omdat ik dit nog niet eerder gedaan heb, maar zij begeleidde mij erg professioneel en op een hele rustige manier waardoor ik het vertrouwde. Daarnaast heeft zij ook veel kennis over mediteren, stenen en (tarot)kaarten wat ook terug kwam in de sessie. Zij kan dus op verschillende manieren hulp bieden voor problemen die je ondervindt. Dat vond ik erg waardevol. Ik heb de sessie met Jade als positief en fijn ervaren en ik raad haar sessies met alle zekerheid aan!”
Atiqa
Hypnose sessie
“In het begin dacht ik ‘wat ga ik hier concreet uit krijgen?’ – die vraag is nu beantwoord.
In het kort: duidelijkheid over actuele thema’s die spelen in je leven, inzichten van je hogere zelf, dingen waar je moeite mee hebt kunnen vastpakken en daar stappen voor uit zetten. Over het gehele aspect biedt de sessie met Jade vooral veel duidelijkheid. Het is alsof je in het gesprek met Jade de thema’s in jouw leven op een uitgezoomd perspectief bekijkt en je alle tijd hebt om in alle rust samen te kijken naar waar de knelpunten liggen en waar de kansen liggen om daar vervolgens een concrete actiestap aan te koppelen.
Jade faciliteert de tarot sessie met ontzettend veel warmte en professionaliteit”
Mark
Tarotreading
“Ik vond het erg moeilijk om verwachtingen op te stellen omdat ik zelf echt niet bezig ben met spiritualiteit. Ik dacht ook dat dit mij misschien dwars zou zitten. Dit was echt niet het geval, het maakte niks uit dat ik niet veel over spiritualiteit wist en Jade was heel begripvol en liet mij het op mijn eigen tempo ervaren.
Ik liep tegen een probleem aan waar ik moeite had om dingen van een ander perspectief te zien.
Ik vond de sessie erg kalmerend, en het hielp mij om mijn probleem anders te bekijken om er minder last van te hebben in de toekomst.”
Finn
Intuïtieve sessie
“Ik heb de Hypnose met de hulp van Jade uitgebreid ervaren. Bij afronding heb ik nieuwe inzichten gekregen over belangrijke vraagstukken uit mijn leven en persoonlijke ontwikkeling. Al met al was het impactvol en erg leerzaam, een zekere aanrader om jezelf beter te leren kennen!”
Dennis
Hypnose sessie
“Wauw! Dat was het gene wat ik dacht na de sessie. Wat een eyeopener, ik heb een stukje kunnen loslaten waar ik al een langere tijd mee liep. En door Jade heb ik dat nu eindelijk kunnen verwerken. Ik vond het een hele fijne sessie omdat, Jade luistert naar je, stelt gerichte vragen maar neemt vooral de tijd voor je. Haar innerlijke gevoel en zachtheid straalt naar buiten. Ik zou het zeker nog een keer willen doen”
Esmeralda
Tarotreading
“Ik had geen idee wat ik kon verwachten van de sessie bij Jade, maar ik was nieuwsgierig wat het mij zou brengen. Jade stelde mij helemaal op mijn gemak en ze haalde emoties naar boven die ik niet had verwacht. Ze wist verbindingen te leggen tussen emoties van vroeger en nu. Ik had me van te voren niet bedacht dat die met elkaar te maken hadden. Ik heb mooie inzichten gekregen om aan te werken.”
Anouk
Intuïtieve sessie